Nasdaq 100 ETF: beleggen in de grootste techbedrijven

Wat is de Nasdaq 100?

De Nasdaq 100 is de index van de 100 grootste niet-financiële bedrijven die op de Amerikaanse Nasdaq-beurs noteren, gewogen naar marktkapitalisatie. Banken en verzekeraars vallen er dus bewust buiten. Wat overblijft is een index die zwaar leunt op technologie: chipmakers, softwarebedrijven, internetplatformen en enkele grote consumenten- en communicatiebedrijven bepalen samen het grootste deel van de index.

Een Nasdaq 100 ETF koopt die 100 bedrijven in dezelfde verhouding als de index, zodat jij met één transactie in het hele mandje belegt. Omdat de weging naar beurswaarde gebeurt, tellen de allergrootste bedrijven het zwaarst mee: enkele techreuzen zijn samen goed voor een fors deel van de index. Let op het verschil met de bredere Nasdaq Composite, die duizenden Nasdaq-fondsen omvat — de Nasdaq 100 is daar de large-cap selectie uit.

Waarom is de Nasdaq 100 zo geconcentreerd?

De Nasdaq 100 is geconcentreerd omdat de weging naar beurswaarde de grootste bedrijven automatisch het meeste gewicht geeft, en die grootste bedrijven zitten bijna allemaal in dezelfde sector. In de praktijk betekent dit dat technologie en aanverwante bedrijven het overgrote deel van de index vormen, terwijl sectoren als energie, nutsbedrijven, banken en basismaterialen nauwelijks of niet vertegenwoordigd zijn.

Die concentratie werkt op twee niveaus. Op sectorniveau ben je vooral blootgesteld aan tech: gaat het slecht met de techsector, dan voelt je hele portefeuille dat. Op bedrijfsniveau wegen een paar dominante namen zo zwaar dat de koers van de index sterk meebeweegt met een handvol aandelen. Dat is het tegenovergestelde van brede spreiding: je legt relatief veel eieren in één mand. Wil je begrijpen waarom spreiding je belangrijkste bescherming is, lees dan hoe je je beleggingen spreidt.

Hoge groei, maar ook hoge volatiliteit

De Nasdaq 100 stond de afgelopen decennia bekend om sterke rendementen, maar die gingen hand in hand met stevige koersschommelingen. Techbedrijven groeien vaak hard in gunstige tijden, wat de index flink kan optillen. Diezelfde bedrijven worden echter zwaar afgestraft als de rente stijgt of de groeiverwachtingen tegenvallen, waardoor de index harder kan dalen dan een brede wereldindex.

Een concreet voorbeeld van dat gedrag: in het dotcom-tijdperk piekte de index rond 2000 om daarna in enkele jaren het grootste deel van zijn waarde te verliezen, en ook in 2022 corrigeerde de index scherp toen de rentes opliepen. Wie op de top instapte, moest jaren wachten om weer break-even te draaien. Dat illustreert de kern van volatiliteit: hetzelfde profiel dat voor mooie stijgingen zorgt, veroorzaakt ook de diepe dalen. Reken jezelf dus niet rijk met historische grafieken — betrouwbare consumenteninformatie over risico en rendement vind je bij de AFM (bron: AFM, 2026).

Verschil met de S&P 500

Het belangrijkste verschil is spreiding: een S&P 500 ETF bevat 500 grote Amerikaanse bedrijven uit alle sectoren, terwijl de Nasdaq 100 met 100 non-financials veel techzwaarder en geconcentreerder is. Beide zijn Amerikaans en beide worden door dezelfde techreuzen aangevoerd, maar de S&P 500 verdunt dat met financials, gezondheidszorg, industrie en energie. Daardoor beweegt de S&P 500 doorgaans wat rustiger.

Een pure technologie-ETF gaat nog een stap verder in eenzijdigheid dan de Nasdaq 100, terwijl een brede wereldindex zoals een MSCI World ETF juist veel meer landen en sectoren omvat. Wie liever in losse namen belegt in plaats van een mandje, kan kijken naar tech-aandelen, maar loopt dan bedrijfsspecifiek risico zonder de spreiding van een index.

Wat kost een Nasdaq 100 ETF?

De kosten van een Nasdaq 100 ETF liggen doorgaans laag, maar niet nul: reken op een jaarlijkse lopende kost (TER) van grofweg een paar tienden van een procent, plus handelskosten en een spread bij aan- en verkoop. Die TER wordt automatisch uit de koers verrekend, dus je ziet er geen aparte afschrijving van, maar hij drukt wel je nettorendement op lange termijn.

Vergelijk daarom niet alleen de TER, maar ook de spread, de fysieke of synthetische replicatie en of de ETF accumulerend (herbelegt automatisch) of distribuerend (keert dividend uit) is — dat laatste heeft in België en Nederland fiscale gevolgen. Een volledig overzicht van waar de kosten precies zitten, vind je in het artikel over ETF-kosten. Kleine verschillen in kosten lijken verwaarloosbaar, maar tikken over tientallen jaren stevig aan.

Past een Nasdaq 100 ETF in jouw portefeuille?

Voor de meeste particuliere beleggers past een Nasdaq 100 ETF het best als satelliet: een kleiner, bewust gekozen accent naast een brede, goed gespreide kern. De kern zorgt voor spreiding over sectoren en regio's; de satelliet voegt gericht extra tech-blootstelling toe als je daarin gelooft en de hogere beweeglijkheid aankunt. Zet de Nasdaq 100 dus liever niet in als je volledige portefeuille — dan concentreer je je vermogen in één land en één thema.

Denk vooraf na over je horizon en je risicoprofiel. Een lange horizon helpt om diepe dalen uit te zitten, en periodiek gespreid inleggen dempt het risico dat je precies op een top instapt. Wil je eerst de basis leggen, begin dan bij een brede kern zoals in welke ETF je kiest en bouw van daaruit verder.

Veelgemaakte fouten

• De hele portefeuille in de Nasdaq 100 steken. Je denkt breed gespreid te zijn met "100 bedrijven", maar in werkelijkheid zit je vast in één sector en één land.
• Instappen op basis van de grafiek van de laatste jaren. Sterke historische rendementen zeggen niets over de toekomst en verleiden je vaak juist op een top.
• De concentratie onderschatten. Een paar namen bepalen een groot deel van de koers; hun tegenvaller is jouw tegenvaller.
• Kosten en fiscaliteit negeren. De keuze tussen accumulerend en distribuerend en de spread bepalen mee je nettoresultaat.

Wil je de bredere context, lees dan de overzichtsgids over beleggen in ETF's.